ଜିତେନ୍ଦ୍ର କୁମାର ଶତପଥି/ସ୍ବତନ୍ତ୍ର ପ୍ରତିନିଧି/ରାୟଗଡା/ସମୀକ୍ଷା ନ୍ୟୁଜ୍:
ରାୟଗଡ଼ା : ୧୫/୧୦: ଆଜିର ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀ ହେଉଛନ୍ତି ଆସନ୍ତାକାଲିର ସମାଜ, ରାଜ୍ୟ ଓ ଦେଶର ଭବିଷ୍ୟତ। ସେମାନଙ୍କ ହାତରେ ଆସନ୍ତାକାଲିର ନେତୃତ୍ୱ, ପ୍ରଶାସନ, ରାଜନୀତି ଓ ସାମାଜିକ ପରିବର୍ତ୍ତନର ଦାୟିତ୍ୱ ନ୍ୟସ୍ତ। କିନ୍ତୁ ଏହି କୋମଳ ବୟସରେ ଯଦି ଶିକ୍ଷା, ଚରିତ୍ର ଗଠନ ଓ ଜ୍ଞାନ ଆହରଣ ଅପେକ୍ଷା ରାଜନୈତିକ ଗୋଷ୍ଠୀବାଦ, କ୍ଷମତାର ଲୋଭ, ପ୍ରତିପକ୍ଷ ପ୍ରତି ଘୃଣା ଓ ହିଂସାତ୍ମକ ମନୋଭାବ ସେମାନଙ୍କ ମନରେ ଘର କରିବାକୁ ଲାଗେ, ତେବେ ଏହା କେବଳ ଶିକ୍ଷାନୁଷ୍ଠାନର ସମସ୍ୟା ନୁହେଁ; ଏହା ସମଗ୍ର ସମାଜ ପାଇଁ ଏକ ଗମ୍ଭୀର ଚିନ୍ତାର ବିଷୟ। କଲେଜ ନିର୍ବାଚନର ମୂଳ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ମୂଲ୍ୟବୋଧ, ନେତୃତ୍ୱ ଦକ୍ଷତା, ମତପ୍ରକାଶର ସ୍ୱାଧୀନତା, ଦାୟିତ୍ୱବୋଧ ଓ ନିର୍ବାଚନୀ ପ୍ରକ୍ରିୟା ପ୍ରତି ସମ୍ମାନ ସୃଷ୍ଟି କରିବା। ଛାତ୍ର ପ୍ରତିନିଧିମାନେ ନିଜ ସହପାଠୀଙ୍କ ସମସ୍ୟା ଉଠାଇବେ, ଶିକ୍ଷାର ପରିବେଶକୁ ଉନ୍ନତ କରିବେ ଏବଂ ଗଠନମୂଳକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନେତୃତ୍ୱ ନେବେ—ଏହା ହେଉଛି ଏହାର ପ୍ରକୃତ ଲକ୍ଷ୍ୟ। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଏହି ନିର୍ବାଚନ ଛାତ୍ର ସ୍ୱାର୍ଥର ସୀମା ଅତିକ୍ରମ କରି ରାଜନୈତିକ ଦଳୀୟ ସ୍ୱାର୍ଥ, ବାହୁବଳ ପ୍ରଦର୍ଶନ, ଗୋଷ୍ଠୀ ସଂଘର୍ଷ ଓ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ପ୍ରତିଶୋଧର ମଞ୍ଚ ପାଲଟିଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହାର ମୂଳ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହିଁ ପ୍ରଶ୍ନବାଚୀ ହୋଇଯାଏ।
ଗଣତନ୍ତ୍ରର ପ୍ରଥମ ଶିକ୍ଷା ହେଉଛି ମତଭେଦକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା; ମତଭେଦ ପାଇଁ ଶତ୍ରୁତା ସୃଷ୍ଟି କରିବା ନୁହେଁ ; – କିଶୋରାବସ୍ଥା ଓ ଯୁବାବସ୍ଥା ହେଉଛି ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ ଗଠନର ଏକ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ସମୟ। ଏହି ସମୟରେ ଯୁବପିଢ଼ି ନିଜର ପରିଚୟ, ଆତ୍ମସମ୍ମାନ, ସାମାଜିକ ସ୍ଥାନ ଓ ନେତୃତ୍ୱର ସୁଯୋଗ ଖୋଜିଥାନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କୁ ଯଦି ଉପଯୁକ୍ତ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ମିଳେ, ତେବେ ସେମାନେ ଦକ୍ଷ ନେତା, ସମାଜସେବୀ ଓ ଦାୟିତ୍ୱବାନ ନାଗରିକ ହୋଇପାରନ୍ତି।ଅନ୍ୟପକ୍ଷରେ, ଯଦି କୌଣସି ଗୋଷ୍ଠୀରେ ଯୋଗଦେବା, ପ୍ରତିପକ୍ଷକୁ ଭୟଭୀତ କରିବା, ଧମକ ଦେବା କିମ୍ବା ଶାରୀରିକ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନକୁ ନେତୃତ୍ୱର ମାନଦଣ୍ଡ ବୋଲି ବୁଝାଯାଏ, ତେବେ କିଛି ଯୁବକଙ୍କ ମନରେ ଭୁଲ ଧାରଣା ଜନ୍ମ ନେଇପାରେ—ଯେପରିକି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ହେବା ପାଇଁ ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ଆବଶ୍ୟକ, ନିଜ ପକ୍ଷର ବିଜୟ ପାଇଁ ଯେକୌଣସି ପଦକ୍ଷେପ ଗ୍ରହଣୀୟ ଏବଂ ପ୍ରତିପକ୍ଷକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଦୁର୍ବଳତାର ଲକ୍ଷଣ।ଏହି ମନୋଭାବ ଯଦି ବାରମ୍ବାର ପ୍ରୋତ୍ସାହନ ପାଏ, ତେବେ ଏହା କଲେଜ ପରିସରରୁ ବାହାରି ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ସମ୍ପର୍କ, ସାମାଜିକ ବ୍ୟବହାର ଓ ଭବିଷ୍ୟତର ନେତୃତ୍ୱ ଶୈଳୀକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭାବିତ କରିପାରେ। ତେବେ ଏହା ମଧ୍ୟ ମନେ ରଖିବା ଆବଶ୍ୟକ ଯେ, କଲେଜ ନିର୍ବାଚନରେ ଭାଗ ନେଉଥିବା ସମସ୍ତ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀ ହିଂସାତ୍ମକ ହୋଇଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ। ସମସ୍ୟା ନିର୍ବାଚନରେ ନୁହେଁ; ସମସ୍ୟା ହେଉଛି ନିର୍ବାଚନକୁ ପରିଚାଳନା କରିବାର ମନୋଭାବ, ପରିବେଶ ଓ ମୂଲ୍ୟବୋଧରେ।
ଆଜିର ସହପାଠୀ ଯଦି ରାଜନୈତିକ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ହୋଇ ଶତ୍ରୁ ପାଲଟିଯାଏ, ତେବେ ଆସନ୍ତାକାଲି ସେହି ଶତ୍ରୁତା ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ବିବାଦ, ସ୍ଥାନୀୟ ଗୋଷ୍ଠୀ ସଂଘର୍ଷ କିମ୍ବା ସାମାଜିକ ଅଶାନ୍ତିର କାରଣ ହୋଇପାରେ। ଏହାର ପ୍ରଭାବ କେବଳ ଦୁଇଜଣ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୀମିତ ରହେ ନାହିଁ; ପରିବାର, ସହପାଠୀ, ଶିକ୍ଷାନୁଷ୍ଠାନ ଓ ସମଗ୍ର ସମାଜ ମଧ୍ୟ ଏହାର ମୂଲ୍ୟ ଦେଇଥାଏ। ଏଠାରେ ଏକ ମୌଳିକ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠେ ; —ଆମେ କଲେଜରୁ ଭବିଷ୍ୟତର ଦାୟିତ୍ୱବାନ ନାଗରିକ ଗଢ଼ୁଛୁ, ନା ଏପରି ଏକ ପିଢ଼ି ସୃଷ୍ଟି କରୁଛୁ, ଯିଏ ମତଭେଦର ସମାଧାନ ଆଲୋଚନା ବଦଳରେ ସଂଘର୍ଷ ମାଧ୍ୟମରେ ଖୋଜିବ? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର କେବଳ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କୁ ନୁହେଁ; ଅଭିଭାବକ, ଶିକ୍ଷକ, କଲେଜ କର୍ତ୍ତୃପକ୍ଷ ଓ ରାଜନୈତିକ ନେତୃତ୍ୱକୁ ମଧ୍ୟ ଦେବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ରାଜନୈତିକ ସଚେତନତା: ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କୁ ଗଣତନ୍ତ୍ର, ସମ୍ବିଧାନ, ନାଗରିକ ଅଧିକାର ଓ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବିଷୟରେ ଶିକ୍ଷା ଦିଆଯାଉ। ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ: ଶିକ୍ଷକମାନେ ନିର୍ବାଚନୀ ବିବାଦରେ ନିରପେକ୍ଷ ମଧ୍ୟସ୍ଥ ଭାବେ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କୁ ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ସମାଧାନର ପଥ ଦେଖାନ୍ତୁ। ସକାରାତ୍ମକ ନେତୃତ୍ୱ: ଛାତ୍ର ପ୍ରତିନିଧିଙ୍କୁ ରକ୍ତଦାନ ଶିବିର, ପରିବେଶ ସୁରକ୍ଷା, ନିଶାମୁକ୍ତି ଅଭିଯାନ, ଶିକ୍ଷାର ଉନ୍ନତି ଓ ସମାଜସେବାରେ ନିୟୋଜିତ କରାଯାଉ।
ଅଭିଭାବକଙ୍କ ଭୂମିକା: ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଜିତିବାର ମହତ୍ତ୍ୱ ସହିତ ପରାଜୟକୁ ସ୍ୱୀକାର କରିବା, ଅନ୍ୟର ମତକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଓ ଆତ୍ମସଂଯମ ରକ୍ଷା କରିବା ଶିଖାଯାଉ।କଲେଜ ଜୀବନ କେବଳ ଡିଗ୍ରୀ ହାସଲ କରିବାର ସମୟ ନୁହେଁ; ଏହା ହେଉଛି ମଣିଷ ଗଢ଼ିବାର ସମୟ। ଏଠାରେ ଯଦି ଜଣେ ଛାତ୍ର ନିଜର ବିପକ୍ଷ ମତକୁ ସହ୍ୟ କରିବା, ଯୁକ୍ତିରେ ଉତ୍ତର ଦେବା ଓ ପରାଜୟକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଶିଖିପାରେ ନାହିଁ, ତେବେ ତାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱର ଭବିଷ୍ୟତ ନେଇ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଆତ୍ମସମୀକ୍ଷାର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି। ଆମେ ଏପରି ଏକ ଯୁବପିଢ଼ି ଚାହୁଁ, ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟାୟ ବିରୋଧରେ ଲଢ଼ିବେ, କିନ୍ତୁ ହିଂସାର ଆଶ୍ରୟ ନେବେ ନାହିଁ; ନିଜ ମତ ପ୍ରକାଶ କରିବେ, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟର ସ୍ୱରକୁ ଦମନ କରିବେ ନାହିଁ; ନେତୃତ୍ୱ ନେବେ, କିନ୍ତୁ କ୍ଷମତାର ଅହଂକାରରେ ମାନବିକତାକୁ ଭୁଲିବେ ନାହିଁ।କାରଣ, କଲେଜ ନିର୍ବାଚନରେ ଜିତିବା ଜଣେ ଛାତ୍ରଙ୍କ ସଫଳତା ହୋଇପାରେ; କିନ୍ତୁ ନିଜର କ୍ରୋଧ, ଅହଂକାର ଓ ହିଂସାତ୍ମକ ପ୍ରବୃତ୍ତିକୁ ଜିତିବା ହେଉଛି ପ୍ରକୃତ ମଣିଷପଣିଆର ପରିଚୟ।ଆଜି ଆମେ ଯୁବପିଢ଼ିଙ୍କୁ କେଉଁ ପ୍ରକାରର ନେତୃତ୍ୱ ଶିଖାଉଛୁ, ତାହା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିବ ଆସନ୍ତାକାଲିର ସମାଜ ଶାନ୍ତି, ସହିଷ୍ଣୁତା ଓ ପ୍ରଗତିର ପଥରେ ଆଗେଇବ ନା ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ, ଭୟ ଓ ହିଂସାର ଅନ୍ଧକାରରେ ହଜିଯିବ। ଏବେ ସମୟ ଆସିଛି—କଲେଜ ନିର୍ବାଚନକୁ କେବଳ କ୍ଷମତା ହାସଲର ମଞ୍ଚ ନୁହେଁ, ବରଂ ଚରିତ୍ର ଗଠନ, ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ଚେତନା ଓ ମାନବିକ ମୂଲ୍ୟବୋଧର ପାଠଶାଳାରେ ପରିଣତ କରିବାର।
